معماري پست مدرن

این صحن به طرزی نور آمیزی شده که احساس خوش بینی و تعهد را در اذهان شرکت کنندگان تداعی می کند. نفوذ نور از پایین‌، از طریق یک شکاف باریک باز از کف انجام می‌شود‌. نور از نورگیرهای سقفی وارد می شود و یک تجربه از فضایی روحانی را می‌دهد‌. اشعه‌های نور خورشید در این مکان استعاره‌ای از حضور خدا در فضای مقدس کلیسا است‌.

به عقیده مسیحیان، این کلیسا، نگینی بر تاج منطقه تحت نفوذ اسقف اعظم رم است و از سوی پاپ ژان پل دوم، وفور شفقت نامگذاری شده است. پوسته های بتنی با شعاع انحنای برابر، در برگیرنده پیکره اصلی کلیسا هستند، ارتفاع و عرض نامساوی دارند و هر کدام قطاعی از کره هستند.

ساختار هر یک از سه پوسته، به شکل دو لایه بوده و این دو لایه، به وسیله یک دیافراگم به یکدیگر متصل می شوند. سطح مقعر لایه داخلی پوسته، با لایه ای از عایق پلی استایرن با نام تجاری استایروفوم، پوشیده شده تا از انتقال حرارتی کم آن، اطمینان حاصل شود.

سه سطح یاد شده را به سه بادبان عظیم تشبیه کرده اند که بلندترین آن ها، ارتفاعی برابر با ۳۶ متر دارد و با اینحال، دید و منظر فضای شهری پیرامونی را مختل نمی کند. بتن پیش بینی شده برای پوسته های این کلیسا، از نوع متراکم پیش ساخته ی پس کشیده می باشد، که به طرح اختلاط آن، سنگ های مرمر معروف ایتالیا و دی اکسید تیتانیوم افزوده شده است. افزوده شدن این ذرات، با توجه به خاصیت خود تمیز شوندگی، این امکان را فراهم می کند تا معمار، بتواند امضای خود را که، رنگ سفید یک دست نما در فضای شهری آلوده و آکنده از دود ناشی از اگزوز خودروها بود، متبلور سازد.